Kendimi başka insanlarla kıyaslamanın ne kadar yanlış bir şey olduğunu başkalarından duymak için internetteki birkaç psikoloğun ve içerik üreticisi bireylerin videolarını izledim. İçim rahatlıyordu eskiden bu şekilde. Artık öyle olmuyor. İnsan büyüdükçe ya da yaşlandıkça kendini keşfetmekten daha da uzaklaşıyor bence, en azından bana öyle geliyor. Keşif hiç bitmiyor. Ve maalesef ben kendimden kendimle alakalı net yargılar ve sınırlar beklerken uzay gibi genişleyen bir benlikle dünyada var olmaya çalışmak öyle yorucu ki. Ben zannediyordum ki herkes ancak birkaç şey olabilir. Ya mutlu birisindir ya mutsuz, ikisi birden olabilmek bir şeylerin düzeltilmesi gerektiğini gösterir. Ya güzelsindir ya çirkin ya sevilensindir ya sevilmeyen… Halbuki hallerimiz ve aynalarımız varmış, ne tuhaf. Bu kıyas konusunda edindiğim genel kanı şöyle; kıyas insanın mutsuz olmaya devam etmesi için sürekli olarak yapması gereken en elzem aktivitelerden biriymiş. Kendi hayatımızı sürekli olarak başkalarının...