her şey yolumda

Her senenin sonunda durum değerlendirmesi yapmadan önce durup “Aa bu sene de ölmedim ?!” diyip bir süre şaşırırım. Yine öyle birkaç dakika geçirdim. Her seneden ilk beklentim buymuş gibi sene sonunda ilk düşündüğüm şeyin bu olmasını düşündüm bu yıl. Bu yıl belki temelli dönüşmedim hatta %1’ bile dolmadı yolculuğumun gerçek benle geçen süresi ama bu yılın özeti benim için denedim olurdu. “Denedim ve başaramadım.” Önceden her şeyi başaracağıma dair bir inancım vardı ama hiçbir şey için asla çok fazla uğraşmazdım. Bu sene çok fazla şey için uğraştım ve hiçbir şey olmadı. Evet, bu sene hiçbir şey olmadı. Tabi ki çok şey oldu ama planladığım, hayal ettiğim hiçbir şeyi başaramadım. Aksine çok yalnız hissettim, yanlış yolda hissettim, geç kalmış hissettim. Kendimi kaybettim, o kadar çok ağladım ki. Bazen sadece olmuyor diye, bazen sadece var olduğum için ağladım. Çok şanssız hissettim, iğrenç hissettim. Sonra kalktım, kendime baktım. Kendimi kabullenmekten başka çaremin olmadığını...

Yaşadığım bazı şeylere dışardan bakabilme yeteneği kazandım. Nasıl yaptım derseniz, kendimi parçalara bölüp bir parçamı diğerini izlemesi için görevlendirdim. Çok komik bir ilkokul sınıfı gibi oldu. Bazen de bir hapishane koğuşu. Yaşanan bir olayın geçmiştekinin yeniden çekimi gibi hissettirdiği bir an, durup düşündüm. Oyuncular farklıydı, mekân farklıydı ama bu yaşanan ve ben farklı değildim. Aynı hisler, aynı düşüncelerle birtakım kararlar alıyordum, inanamazsınız aynı kararları alıyordum. Hepimizin belli döngülerde yaşaması aslında nerede sınıfta kaldığımızla alakalı ya da yargılanma sebebimizle. Ama benim sınıfta kaldığım yer hiç ummadığım bir şeydi, yani iyi veya kötü olmadığım, başkasına zerre zararımın olmadığını sandığım bir konuda. Burada konunun derinine inmekten çok kendi tavrımdan bahsetmek isterim. Birisi size zorla ayna tuttuğunda kendinizle yüzleşmekten kaçmak için başınızı bir o yana bir bu yana çevirip durursunuz. Başkasının tuttuğu aynadan kendimizi görmek kendi...

“Soygun severler, soygunsuz yaşayamayanlar ve genel olarak meraklı zihinler”; bir efsanenin sonuna geldik.  Hem de az buz bir şey değil…Çok uzun sürdü. Yeri geldi “Ya uzatmayın tadı kaçmasın.” dedik, yeri geldi çıktığı gün izledik ama değdi. Her şey son 5 bölümün verdiği o harika hazla bütünleşmeyi hak etti. Yapılan onca plan, sıkılan onca kurşun, onca kavga ve onca dans hiçbiri boşa değildi. En sonunda güvenin ve inancın neler yapabileceğini bize göstermek için hatalarla dolu bile olsa (Murat Soner yine bulur bir şeyler ondan hatasız falan diyemiyorum.) öyle güzeldi ki. Diziyi izlerken içimdeki o iyileri ödüllendirip kötüleri cezalandırmak isteyen küçük kız asla çeteyi tutmadı. Başları belaya girdiğinde sevindi bile. Ama gördü ki, hiç kimse tam olarak haklı ya da iyi değildir. Doğru konumda olması onun doğruları yaptığı anlamına gelmez, hırsız olması onun bu yönünü küçümsememizi gerektirmediği gibi. Herkes başka şartlarda başka hayatlara doğduğundan ellerindeki imkânı kullan...

Bazen çabalamak boşa enerji harcamaktan başka bir şey değildir. Bir bataklıktan çıkmaya çalıştıkça batmak gibi hem battığınızla hem çabanızın sizi bir yere götürmemesiyle kalmayıp umudunuzu da kaybetmenize sebep olmasıyla sonuçlanabilir. Ben her ne kadar kendimi hiç çabalamamış, denememiş gibi hissetsem de çok fazla denediğimi fark ettim. Hiç denememiş gibi hissetmememin sebebiyse hiç kazanmamış olmamdı. Her kaybettiğimde başka bir şekilde yeniden denediğimi değil, aksine hayata yeniden başladığımı, ilk defa denediğimi sanmışım. Halbuki öyle değilmiş. Ne kadar güçlüymüşüm ben bile inanamadım. 10 kere düşüp 11 kere kalkmışım. Durup kendini yargılamadan dinlemek bu yüzden çok değerli. Harcadığın enerjinin nereye gittiğini bilmediğinden o enerjiyi hiç harcamadığını sanmak büyük bir zaman kaybı çünkü sen yok saydıkça hayat “O zaman bir daha dene ve bu sefer kendini gör.” diyor resmen. Evet bu sefer de olmadı. Birçok sefer olmadığı gibi. Ama denedin. Umut ettin, çabaladın, uykusuz kaldın....