Sene Sonu Gösterisi (2021 Edition)

Her senenin sonunda durum değerlendirmesi yapmadan önce durup “Aa bu sene de ölmedim ?!” diyip bir süre şaşırırım. Yine öyle birkaç dakika geçirdim. Her seneden ilk beklentim buymuş gibi sene sonunda ilk düşündüğüm şeyin bu olmasını düşündüm bu yıl.

Bu yıl belki temelli dönüşmedim hatta %1’ bile dolmadı yolculuğumun gerçek benle geçen süresi ama bu yılın özeti benim için denedim olurdu.

“Denedim ve başaramadım.”

Önceden her şeyi başaracağıma dair bir inancım vardı ama hiçbir şey için asla çok fazla uğraşmazdım. Bu sene çok fazla şey için uğraştım ve hiçbir şey olmadı.

Evet, bu sene hiçbir şey olmadı. Tabi ki çok şey oldu ama planladığım, hayal ettiğim hiçbir şeyi başaramadım.

Aksine çok yalnız hissettim, yanlış yolda hissettim, geç kalmış hissettim. Kendimi kaybettim, o kadar çok ağladım ki. Bazen sadece olmuyor diye, bazen sadece var olduğum için ağladım. Çok şanssız hissettim, iğrenç hissettim.

Sonra kalktım, kendime baktım. Kendimi kabullenmekten başka çaremin olmadığını keşfettim.

Yolumu benden başka kimsenin önüme sermeyeceğini, kendimi keşfetmek için çok fırın ekmek yemem gerektiğini, istiyorsam peşinden gitmem gerektiğini öğrendim.

Ha yine gitmedim, o ayrı.

Çünkü öğrenmek, keşfetmek ya da bilmek bana yetmiyor. Harekete geçmekse hala öğrenemediğim bir iş.

Harekete geçmiş olmak için geçtiğimi öğrendim mesela. Hayatta birçok şeyi insanlar yapıyor diye yaptığımı itiraf ettim. Ait hissetmediğim şeylerin peşinden koştum, kendimi görmediğim insanlara bakınıp durdum. Sık sık kendimi ve başkalarını kandırdım. Bazen çok iyi olduğuma inandım bazen çok kötü. Halbuki hiçbiri tam olarak ben değilmiş.

“Ben” neymiş onu hala anlamadım ama denedim. Okudum, meditasyon yaptım, yoga yaptım, dua ettim, bedenim üzerinde çok şey yaptım ama sonuçta hala düşüyor ve hala kalkabiliyorsam işte bu yıl da ölmedim demeye varıyor iş.

Demek ki hala bu dünyada yapacaklarım var. Hala bana şans veriliyor.

2022 için bir dileğim yok. Dünya yeterince can sıkıcı bir halde, hayatımı düzeltmek gibi bir söz de veremiyorum kendime. Hala umut etmekte zorlanıyorum sanki hakkım değilmiş gibi, elimdekilerin hakkını vermişim de bir de utanmadan dahasını istiyormuşum gibi.

Aslında kafa karıştırmasa da bir yere götürmeyen birçok şey öğrendim ya da duydum. Birçoklarını hayatıma uygulamak istedim, makus talihimi değiştirmek istedim, kazanmak istedim, gitmek istedim; olmadı.

Ben de durdum.

Artık kabullenme safhasındayım. Ne olursa olsun. Böyle olması gereken bir şeyi değiştirmek ne kadar denersen dene seni bir adım bile öteye götürmüyormuş.

Kaçta varman gerekirse o zaman varırsın, istediğin kadar erken kalk; yol alması gereken sen değilsen yol alamazsın.

Kabul et. 2022 yeni bir şey değil. 32 Aralık 2021. Ama sana yeni bir şans. Yeniden başlamak için, her yeni günden bir farkı olmasa da ömrünün tecrübe sayısını artırmak için.

Artık deneme. Bırak. Ne olacaksa olsun.