her şey yolumda

Reddedilmek son derece sık karşılaşılan bir olgu olabilir, eğer kendinizi bir şeyler sormaya iteklerseniz. Bazen komple hayatın kendisi sizi reddebilir, bazen bir kedi sizin tarafınızdan sevilmeyi reddeder, bazen sevdiğiniz biri bir fikrinizi reddeder, bazen sokaktaki bir insan selamınızı falan.  Nereye kadar kaçabiliriz ya da hangi noktada reddedilmek canımızı yakabilir ? Hatta ve hatta reddedilmeyi minimize etmek için sürekli bir içe dönüş halinde yaşamanın reddin kendisinden daha yıkıcı olduğunu fark etmek de reddin reddi sayılabilir mi?  Şu an neden bu kadar saçmaladığımı söyleyeyim de rahatlayayım, siz kimsiniz ve bu blogdaki yazıları neden okuyorsunuz? Ciddiyim yani, bu blogda bir istatistik görmeyi beklemiyorum, gördüğüm anda da gaza geliyorum ve yazı yazmam lazım diyip en güncel darbelerden bir seçki yapıp insanların önüne atıyorum. Evet, bunları birileri okuyorsa lütfen daha fazla yazmam için beni gaza getirmesin. Aslında bu bile sizden gelen herhangi bir ilgi parçası...

Sevilmek istiyorsun biliyorum. Hatta istediğin gibi sevilmek. Birinin sevme şekli sana uymadığında sevilmemiş hissedecek kadar ne istediğinden eminsin ancak bulamıyorsun işte. Sebebi açık. Kendini istediğin şekilde sevmemen. Belki de değil? Kendini nasıl sever bir insan? Ya da nasıl sevebildiğini keşfeder ? Hatta nasıl sevilmek istediğini nasıl bilir ? Düşünüyorum. Sesli değil yazılı düşünüyorum. Kendimle konuşmak için. Ben nasıl sevilmek istiyorum?  Şüphesiz. Net. Belirsiz olmayan hiçbir şeyin kalmadığı berraklıkta sevilmek. Peki kendimi bu netlikte seviyor muyum ? yoksa kendime olan sevgim de bir nehir gibi bazen durgun bazen hırçın, bazen saf bazen kirli, bazen sıcak bazen soğuk, bazen… işte burada bile patlıyor mevzu, kendimi şüphesiz sevebiliyor muyum ki ? Patladık.  Başka ne istiyorum, düşünülmek, ilgilenilmek, hissetmek. Yani kesinlikle dışarıdan gelen bir onay demek bu. Peki kendimi onaylayabiliyor muyum ? Her halimin yanında ya da arkasında durabiliyor muyum yoksa baz...