her şey yolumda

Sizce insanlar size baktığında neler görüyordur? Yani fiziksel olarak ortak şeyler görüyor olabilirler tabi ki ama siz onlarda ne gibi izlenimler bırakıyorsunuzdur? Belki bu konularda insanların direkt tepkisini almış olabilirsiniz, belki ne düşündüklerini hissetmiş olabilirsiniz ya da belki hiç umurunuzda olmamıştır. X bir insan olsun, hepimiz gibi. Öğretmeni X’e baktığında ne kadar açık fikirli olduğunu, notlarını paylaşmadığı arkadaşı ne kadar kötü kalpli olduğunu düşünmüştür; parktaki abi çok saf bulmuştur X’i, komşusu yardımsever; iş yerindeki uzak ve soğuk, bankadaki teyze güzel bulmuştur… Daha birçok sıfatla anılmış olabilir bu meşhur X. İnanın, tanısanız bir etiket de siz yapıştırmak istersiniz ona. Peki, X bunların hepsi olabilir mi? Aynı anda hem iyi hem kötü, hem zeki hem aptal, hem yardımsever hem umursamaz, hem yaralı hem acımasız… Olabilir. Bütün denilen şey bir sürü parçadan oluşuyor ve bunları toplayınca elde var X. Her telden çalıyor. Hepimiz gibi. Binlerce p...

Pozitifliğin de toksikliği olur mu demeyin, hem de mis gibi olur. İnsan zihni kutuplardan hoşlandığından (bizzat Osho böyle söylüyor), pozitif bir şeyin de zararlı bir yanını icat ediveriyor. Peki nedir bu toksik pozitiflik, nasıl uygulanır? Son zamanlarda kişisel gelişim yolunda atılan büyük adımların sonucunda, devamlı kendimizi iyi hissetmek zorunda olduğumuz için sürekli bir şükür halinde bulunma, her anı dolu dolu yaşama, "only pozitif vibes" yayma zorunluluğu hissedip; bunları yapamayınca da kendini zehirleme durumudur. Yaşanan olayların üstünü pozitif düşünmeye çalışarak kapatmak, acıdan kaçmaktır. Yani kendinize durup dururken, “Al işte az önce iyi hissetmeyi unuttun, aptal!” demenizdir. O kadar çok pozitif hissetmek zorunda hissediyoruz ki bir yerden sonra kötü hissetmek ya da hiçbir şey hissetmemek bize yanlış gelmeye başlıyor. Üstüne bir de iyi hissetmediğimiz anlar için kaygı duymaya başlıyoruz. Doğru beslenmediğimiz ya da uyku saatimizi kaçırdığımızda kendimize i...

Çetin Çetintaş- Hayat Sana Ne Anlatıyor?  Unutma ki beklentin ancak ihtiyacın kadar karşılanabilir. (syf 19) Faydasını gerçekleştiren her şey biter... Bütün ilişkiler bitmek zorunda. (syf 98) İçine atma, için çöplük değil. Anlatmak; olanı görmek, duyguyu boşaltmaktır. Sorunlarını seni dinleyenler çözmez zaten, o dert senin için bir anlam kazanmıştır ve sonunda yine sen çözersin. (syf 167) Duyguların ortaya çıkışlarındaki esas sebebin hala hayatta olmamız ve taşıdığımız elementlerin dengesizliğinden olduğunu öğrendiğimde bunu hazmetmek için zamana ihtiyaç duymuştum.  Halbuki içimizdeki ateşin, toprağın, havanın ve suyun eksikliği veya fazlalığı bizi bunları dengeye çağırmayı iten duygulara yöneltiyor. İstemsizce bunları dengelemek için bir sürü şey yapıyoruz tabi ki, ama fark edince, nedeni görünce insanın hayata ve kendine bakışı değişiyor. Ha bir de akaşa var.  Hayatı anlamlandırma yolunda değişik bir bakış açısı için tavsiye edebileceğim bir kitap.