her dert her dertle bir değildir.

 

Kendimi başka insanlarla kıyaslamanın ne kadar yanlış bir şey olduğunu başkalarından duymak için internetteki birkaç psikoloğun ve içerik üreticisi bireylerin videolarını izledim. İçim rahatlıyordu eskiden bu şekilde. Artık öyle olmuyor. İnsan büyüdükçe ya da yaşlandıkça kendini keşfetmekten daha da uzaklaşıyor bence, en azından bana öyle geliyor. Keşif hiç bitmiyor. Ve maalesef ben kendimden kendimle alakalı net yargılar ve sınırlar beklerken uzay gibi genişleyen bir benlikle dünyada var olmaya çalışmak öyle yorucu ki. Ben zannediyordum ki herkes ancak birkaç şey olabilir. Ya mutlu birisindir ya mutsuz, ikisi birden olabilmek bir şeylerin düzeltilmesi gerektiğini gösterir. Ya güzelsindir ya çirkin ya sevilensindir ya sevilmeyen… Halbuki hallerimiz ve aynalarımız varmış, ne tuhaf. Bu kıyas konusunda edindiğim genel kanı şöyle; kıyas insanın mutsuz olmaya devam etmesi için sürekli olarak yapması gereken en elzem aktivitelerden biriymiş. Kendi hayatımızı sürekli olarak başkalarınınkine bakarak aşağılamak ve kendimizi suçlu, ezik, yetersiz, eksik, kusurlu hissettirmek bir alışkanlığa dönüştüğü zaman maalesef kronik bir mutsuzluğa sürüklenmemek imkansızmış. Bunu yapmamamız için sunulan basit argüman da şu şekilde; yaşamadığımız bir hayatın dışarıdan ne kadar iyi göründüğü bir yanılsamadır. Hiçbir hayat iyi değildir. Herkesin derdi vardır. Kimse dışarıya mutsuz, güçsüz, yetersiz halini servis etmez… bu şekilde bir sürü argüman sunulmuş. Eh, çürütülebilir. Çünkü bariz olarak bazı sorunlar bazı sorunlara tercih edilebilir. Evet dertsiz insan yoktur bence de fakat her dert her dertle bir değildir sonuçta. Bazı insanlar diğerlerinden şanslıdır mesela bu konuda yapılacak bir şey yoktur. Para birçok sorunu çözer ve parası olan insanın derdi parası olmayanınkine göre daha kolay çözülebilir gibi görünüyor. Sonra, dış görünüş olarak avantajlı olan birisinin bariz dezavantajlı olan birisine göre hayata ve dışarıya adapte oluşu daha kolay olmalı. Hayatında sevgi ve saygı görerek büyümüş bir çocuğun kendine bunları verebilmesi, bunları çocukluğunda tatmamış birinin vermesinden çok daha basittir. Bazı dertler bazılarını döver ve dert yarışı esas kıyasın başladığı yerdir. Ama baksana hayatı harika görünüyor ve sanırım onun dertlerini bile çekmek isterdim kendi hayatımı yaşamaktansa.

neyse başka bir gün kendi dertlerimi başkalarınınkilerle sidik yarışına soktuğumda daha fazla anlatırım. belki de anlatmam. eğer içinizde beni kıskanan falan varsa, sakın ha. evde denemeyin.