Acaba bir koyun muyum ?

Herkese potansiyel bir fabrika gibi yaklaşılıyor. Yani öyle olmaları gerekiyormuş gibi. Misal ben öylesine 'hiçbir şey üretmiyorum' hissine kapılıyorum ki eskiden zevkine günde üç kez yazı yazarken artık bunu bir realite olarak, bir ürün olarak gördüğümden yazdıklarımı değerli bulmuyor, olanla barışamıyorum. Hep üstüne bir şey koymak gerekiyor. Her an üretimde olmam gerekiyormuş gibi hissediyorum çünkü “Bir şey üretmiyorsan, hiç kimseye bir faydan yoktur.” algısı üstümüze salınıyor. Böyle boş durup bir şey yapmayınca da faydasız ve gereksiz bir insan olarak oksijen israfı gibi hissetmek kaçınılmaz oluyor.

Ya tamam da niye üretiyoruz? Her malın bir alıcısı olduğu içinse zaten milyarlarca mal var ortada. Ama sorun şu, herkes bir şey yapıyor ben boş mu durayım, benim bu güzel zekâm boşa mı gitsin, ben neden hayran olunası veya linç edilesi ürünlerimi başka zekâ pırıltılarıyla buluşturup dünyaya bir armağan bırakmayayım? gibi şeyler düşünmüyor değiliz.

“Ee, sen niye yazıp yer işgal ediyorsun salak ?!” deyip lütfen aşağılamayın, bunları şu an kendime soruyorum. Ben birçok şeyi sırf insanlar yapıyor diye yapıyorum. Eminim ki hepimiz öyleyiz (yani aydınlanmamış düz insan olan bizler). Geçmişime dönüp baktığımda birçok şeyi bazı travmalarımdan dolayı yaptıysam bile, birçoğunu sırf insanlar öyle yapıyor diye yaptım. Ben bir koyun muyum?

Geç kaldığımız bir şey yok, insanın kendisine ben bir koyun muyum diye sorabildiği her an kıymetlidir. Uyanmak için bir kahramana ya da travmatik olaylara, büyük kazalara ihtiyacımız yok bence. İnsanın oturup “ben bunları niye yaptım, niye yapıyorum, niye yapacağım?” diye sorması, hatta herhangi bir şekilde gerçekten kendisine sorular sorup kendini dinlemesini çok önemli buluyorum.

Konudan sapmayalım.

Neden üretmek zorunda bırakıldık? Bırakılmadık. Kimse kimseyi estetik olmak zorunda da bırakmadı mesela ama burnu güzel olmayan 3-5 kişi kaldık. Sosyal medyada dayatılan herhangi bir oyundan etkilenmemek için çok kararlı bir akla sahip olmak gerek. Her an sorgulayabilmek, bir eylemi gerçekleştirmeden önce "Acaba şu an koyun muyum?" diye sormak gerekebilir.

Üretmenin ya da estetiğin değersiz olduğunu falan söylemiyorum. Ben yazmayı sevdiğimi keşfedeli çok oldu, benim sorunum yazdıklarımın başkaları tarafından okunmasından korkmaktı, fikirlerimin arkasında durmaktan çekindiğim ve bunu aşmak istediğim için yazdığım, belki de saçmaladığım bu sayfaları herkese açık hale getirdim. Benim çıkabileceğim max konfor alanı dışı buydu yani. Çıkıp da “Makyaj firması kurmalıyım çünkü ben çok üretken biriyim.” demedim, bütçem olsa belki derdim ama neyse. Herkes elindekiyle ne üretebilir onun telaşına düştü.

Yine soruyorum neden?

• Para kazanmak, olabilir.
• Tek bir işle ömür geçmemesi gerektiğinin idrakı, olabilir.
• Kapitalizm sağ olsun her yol mübahtır ve üretmen şifadır tarzı bi anlayış getirdi, o olabilir.
• Herkes kendini değerli ve önemli gördü. Bu yapıyorsa ben de yaparım dedi, bu da bi fikir.
• Ben de bir iz bırakayım fikri de olabilir.

Aklıma başka bir şey gelmedi.

Belki de durup düşünmeden, üretmek zorunda bırakıldıklarından üretmişlerdir. Herkese saygı duyuyorum, kendime de. Ama bazen kendi üstümüze çok geliyoruz. Hiçbir halta yaramıyor olsak Allah da kalmamıza izin vermezdi bence, her gün uyanıp yeniden sorma fırsatı veriyorsa vardır bir hikmeti. Biraz da işi ilahi boyuta bırakıp eğlenmeyi, hedeften bağımsız, oku eğlencesine atmayı deneyelim. Kaç günümüz var bilmiyoruz, hedefe ulaşırsak ne olur bilmiyoruz. O yüzden geleceğe ya da geçmişe gidip bölünmek yerine, şu an bunları yazarken eğlenmeyi tercih ediyorum. İyi yolculuklar.