Hayatın 0 derecesi ile 90 derecesi, hatta 180 derecesi

Anlatacak hikayeler yaşamıyorken beliriyor bence, yani insan hayatın içinde akabildiğinde durup birkaç hikaye anlatamıyor. En azından ben öyleyim. Yazmak kimse okumasa bile, konuşmak yalnızca ben dinleyeceğim halde, ya da en azından düşünmek bomboş bir şekilde ancak akamıyorken oluyor.

Hayat sizi bir yere akıtıyorsa zaman hızlı geçiyor, o akımın ya da akışın içindeyken de durmayı hatırlamadıkça nefes alamıyorsunuz. Şimdi nefes alıyorum, uzun zamandan sonra. Hayatım muhtemelen kendimin dahi hayal edemeyeceği şekilde dönüşmüşken.

Peki ne oldu?

Yani olanlardan bahsetmiyorum elbette, sonuçta ne oldu ? Hayatın 0 derecesi ile 90 derecesi, hatta 180 derecesi nasıl hissettiriyor?

Aslında geçmişteki halim sanki eski bir versiyonummuş gibi geliyor. Şu anda olamadığım halde bu yaratılmış ben bana eski halimden daha tanıdık, zamanı bu şekilde konumlandırıyorum zihnimde.

Şimdiki ben geçmiştekinden daha iyi mi ?

İyi mi?

Aynı mı?

Bilmiyorum. Ben dediğim şey nasıl aynı hissettirir bu kadar değişmişken ?

Benden birkaç ben çıkıp içinden bu beni seçer miydim seçim şansım olsa? Seçim şansım yok mu?

İyi ki yazmadım dedim, sanki hiç düşünmemişim sanmıştım. Kendime onlarca soru sordum. Bunu okuyan sana da sorayım; sen aynı kişi misin ?

Bana cevap vermeni istiyorum. Çünkü ben yukarıda sorduğum hiçbir soruya cevap vermedim. Hala inandığım şeyi bulamadım, hala hayattaki amacımı bilmiyorum, hala boşluklara düşebiliyorum. Eskisinden daha yetişkin hissetsem de bazen çocukluğumu dibine kadar yaşıyorum.

Yorumlar

THAT'S HOT 🔥

Kafayı Kumdan Çıkarmak. (Günebakan Dergisi İlk Şafak- İLK YAYINLANMIŞ ŞİİRİM ❤)

O zamanlar hayatın sıradanlığına o kadar kapılmıştım ki artık hayatta hiçbir şeyin beni şaşırtmayacağı düzeyde aynı günlerden oluşan haftalar, aylar zincirinde nefes alıp vermeyi sürdürüyordum. Bir şeylerin değişmesi için çok fazla çaba sarf ettiğimden tüm enerjim değişim istemeye gidiyordu, değiştirmeye mecalim olmuyordu. Bu sebepten sık sık kendimi bir şeyleri başarmış, değiştirmiş, düzene sokmuş insanlarla kıyaslarken buluyor ve zaten yaşamaya yetecek kadar kalmış enerjimi de kendimden nefret etmeye harcıyordum. Uzun zaman ne kadar şanslı olduğumu ve bu şansın içinde ne kadar şanssız olduğumu düşünerek vakit geçirdim. Derdim ömrümü hızlı tüketip bu dünyadan defolup gitmekti, geriye bir şeyler bırakma isteğim vardı ama ne elimden bir şey geliyordu ne de elimden gelen şeylerin değerli olabileceğine dair bir inancım vardı. O zamana kadar yazdığım her şeyin bir çöplük, bir israftan ötesi olabileceğine inansam bile onları birilerine okutabilecek cesaretim yoktu çünkü ben kimdim ki şiir...

Buradan devam >>>

Tarihimizin Yıldızları Bir Arada! (Etimesgut Türk Tarih Müzesi ve Parkı)

Attığımız adımların çoğunlukla AVM’ye çıktığı, taşı toprağı altın Ankara’mızda devasa bir alana (60000 m 2 ), inanmazsınız ama, tarihi bir park ve müze yapılmış. Hem de yüzölçümü bakımından Türkiye’nin en büyük sanat müzesiymiş. Duyduklarımıza değil, gördüklerimize inanmak için mekânı ziyarette bulunduk. Etimesgut Bağlıca’da kocaman alana tarihimizin önemli isimlerinin heykellerinden bir park oluşturulmuş. Tamamen belediye tarafından ve ücretsiz giriş yapılabilen alan, ta girişinden bile heybetiyle dikkat çekiyor. Girişteki güvenlikten açık alanda başımıza güneş geçmesin diye şapkamızı ve parkın haritasını içeren kitapçığımızı alıyoruz ve Alp Er Tunga’yı selamlayarak başlıyoruz. Tomris Hatun’u da selamlayıp ilerdeki heykel ve yazıtların replikalarını inceliyoruz. Osmanlı Padişahlarını görüyoruz, İstanbul'un Fethi ve Kurtuluş Savaşı kompozisyonlarından Cumhuriyetimize uzanıyoruz. Ayrıca Mevlana, Piri Reis, Ali Kuşçu’yu da görüp ne kadar harika insanlara ev sahipliği yapmış b...

Buradan devam >>>

Anne ben yogi olcam ! (Bir Çetin Çetintaş öğrencisinin anıları.)

Can sıkıntısıyla bilgisayarın başına oturup ne yazsam diye düşünürken arkadaki “Hari Om Tat Sat.” eşliğinde uzun zamandır en çok maruz kaldığım insanı yazmaya karar verdim. Çetin Çetintaş. Şahsi deneyimlerimden ve bolca canım hocamdan bahsedeceğim bir yazıdan daha ötesi olmayacak, yazdıklarımı abartı bulabilirsiniz ama her şey gerçek, ancak bir gün deneyimlerseniz anlarsınız çünkü Çetin hoca abartıldığı kadar harika biri değil, bundan çok daha harika biri. Sizi de kendi yolunuzu bulmaya çalışırken kendisinden destek almaya davet etmekte bir sakınca görmüyorum, çünkü biliyorum ki kalbinde hepimize yer var. Benim onun yoga videosuyla tanışmam bundan çok uzun zaman önce oldu. Yani 2-3 sene önce, hayat gayet normalken, yoganın sadece havalı duruşlardan ibaret olduğunu sandığım zamanlardan birinde. Yarım saatten uzun olan bir videosuydu ve 10 dakika geçmemişti ki “üff, bu neymiş ya hiç sevmedim.” diyip kapatmıştım. Covid-19 kadar hobi patlamasına da sebep olan 2020 senesi herkesin h...

Buradan devam >>>

her şey yolumda

Bu Blogda Ara